مادران زمین!

مادران زمین…

واژه از این جسورتر می خواست؛ که برایش لب و دهن بشوم

چادرٍ شب سَرم کُنم هر صبح! که رضایت دهم کفن بشوم

واژه می گفت دربه در باش و در پناه خودم بمان عمری

واژه می خواست جان به لب کُنَدم؛ واژه می خواست ریشه کن بشوم

من خودم را به باد می دادم تا دلم لحظه ای خنک بشود

واژه هیزم به دامنم می ریخت تا که از جنس اهرمن بشوم

چنگ می زد دلم به دیوارش سعدِ سلمان شدم که بگریزم

آسمان در تراکمی سنگین؛ ماه بودم که شب شکن بشوم

واژه ها می دهند آزارم، واژه ها می کنند بیمارم

پیچ و خم پیش پام می ریزند که به ناچار؛ اهل فن! بشوم

صبر کردم به جای هر که نمانْد؛ پا به پا کردم و نرفتم باز

سر به زیرند کودکان دلم؛ وقتِ بازی نشد که “من” بشوم

سایه می زد به چشم من خورشید؛ سُرمه از گوشه اش سیاهی زد

روز و شب در کنار هم خفتند، اشک آمد که خوب «زن» بشوم

*
کاشکی بشکفد بهاری دیر؛ از دل این خزان صد رنگی

پابه ماهند مادران زمین! کاش تا باتو هم وطن بشوم

راضیه ایمانی خوشخو

من بدم ، بد تر از هر آنچه بد است

آری این بار قصه مستند است!

داستان زنی که زندگیش

تخم مرغی درون یک سبد است!

من بدم ، بدتر از حماس و عراق

جنگ من با خودم که تا ابد است

پیش از آنکه رها کنم سنگی

سنگ ها بر تنم چونان لحد است

من بدم ، بدتر از دروغ به خلق

حرف هایم به خویش بی سند است

نه دروغی به مصلحت تا جاه!!

به کلاهی که باد می برد است

من بدم ، بدتر از هوای زمین!

زیر صفرم و باد نا بلد است

می خورم سرب سرد و جرمم هم _

_ ” پنجره بسته تر نمی شود ” است !

من بدم ، بد ولی هنوز دلم

خوش به این باد ها که می وزد است

کارم هم سو شدن به هر بادی

تا که این تخم مرغ بشکند است!

می نو صابری

تو آفتاب ِ نیمه‌ی مردادی، من دانه‌های برف ِ زمستان‌ام

هی از تب ِ تو آب شدم دیگر چیزی نمانده‌است به پایان‌ام

یلدا چه صیغه‌ای‌ست!؟ نمی‌فهمم… بی تو تمام ِ زندگی‌ام یلداست

وقتی شبیه ِ شب‌پره‌ها از روز، از هر چه روشنی‌ست گریزان‌ام…

آن روزها که زندگی‌ام حول ِ چشمان ِ مهربان ِ تو می‌چرخید،

وقتی رسول ِ پیکر ِ سوزان‌ات یکباره ریخت در تن ِ ایمان‌ام،

وقتی که آیه آیه غزل می‌خواند لب‌هات روی ِ کاتب ِ دستان‌ام،

باران ِ واژه‌هات که می‌بارید هی سوره

سوره

سوره

به قرآن‌ام،

وقتی ولی‌ِ‌عصر برای من از مسجد‌الحرام گرامی‌تر…

تو مسجد‌الحلال شدی ای ماه، در سعی ِ راه ِ رشت به تهران‌ام

من مرده‌ام. چقدر حواس‌ات نیست… موسای ِ من عصای ِ عزیزت کو؟

اعجاز ِ اشتباه ِ تو… حالا من یک اژدها به هیأت ِ انسان‌ام

زن نیستی عزیز، بفهمی من بی امن ِ دست‌هات چه تنهایم

حالا که دست‌های نجیب‌ات را دیگر قرار نیست که دستان‌ام…

انگشت‌هام در تب ِ لب‌هایت، من بین ِ دست‌هات ترک برداشت

با بوسه‌هات زلزله برپا شد در تار و پود ِ پیکر ِ سوزان‌ام

در امتداد ِ نیمکت ِ چوبی من ذره

ذره

ذره

فرو

پا

شید

تو ذره ذره گرگ شد و آرام چون بره‌ای کشید به دندان‌ام

«فاتی» به جای ِ «فاطمه» هم خوب است. یک ذره لوس هست ولی بد نیست

سرهم نگو. شکسته بخوان من را… حالا که تکه‌پاره و ویران‌ام…

¤¤¤

تو؛ آفتاب‌ ِ نیمه‌ی مردادی

من؛ دانه‌های برف ِ زمستانی

هی از تب ِ تو آب شدم دیگر چیزی نمانده‌است به پایان‌ام…

فاطمه حق وردیان

دایره یک شعاع نورانی است ، دایره بسته نیست در دارد

دایره از تمام زندگی ام روزهایم دلم خبر دارد

دایره دیده اینکه من هر روز در تو تحلیل می روم صدبار

دایره این جنون مسری را از من و از تو دوست تر دارد

دایره دیده اینکه بودن تو حرکات عجیب دستانت

فرم آرام بودنت حتی روی احساس من اثر دارد

دایره یک شعاع نورانی است که در آن محو می شوم هربار

مثل جسمی که بارور شده و مثل روحی که بال و پر دارد

دایره دیده اینکه من با تو لب یک پشت بام می رقصم

عین دیوانگی است می دانم.. عشق ماهیتا خطر دارد

عشق ماهیتا شبیه من است خسته و بی قرار و سرگشته

دائما در گریز و در گذر است شوق دارد سر سفر دارد

شوق دارم سر سفر دارم باز در این شعاع نورانی

بلکه طوفان بیاید و ما را با هم از این زمانه بردارد

عین دیوانگی است اما باز لب این پشت بام می رقصیم

چون به هر حال عشق دایره ای توی این روزها خطر دارد

زهرا باقری شاد

من را نگاه می کنی اما چه سرسری

جوری که ممکن است به زنهای دیگری…

باتوم به دست! اینکه کتک می زنی منم!

همبازی خجالتی و کوچکت، پری!

دمپایی ام همیشه مگر تا به تا نبود؟

حالا مرا دوباره به خاطر می آوری؟

ما سالهاست بی خبر از هم گذشته ایم

هریک بزرگ تر شده در چشم دیگری

شاید که آشنای یکی دیگر از شماست

آن نوجوان که با لگد از هوش می بری…

در چشمهای میشی تو گرگ می دود

یعنی گذشت دوره ی خواهر، برادری!

…

…

در باور تو ارزش من نصف توست، نه؟

زن جنس پست و مرد…-بگو؟! جنس ِ بهتری!

در باور تو ارزش من هم تن ِ من ست

دستور می دهی که «موها زیر روسری!»

وقتی بهشت و دوزخ من دست ساز توست

دیگر کدام مکتب و آیین و باوری؟

حالا ببین چرا به تنفر صدای من…

حالا بگو چگونه تو…انگار که کری

من گریه می کنم ولی نه در برابرت

من گریه می کنم ولی از نابرابری

مژگان عباسلو

«پنهان گریه ها» منتشر شد!

“فارغ از اینکه در کجای جهان باشید و با چه زبان و آیینی،کافی است صبح که از خواب بر می خیزید و از پنجره‌ اتاق هرچند اجاره‌ای تان به بیرون نگاه می کنید، اندکی تامل کنید آن وقت حتی اگر مردم روستای کوچکی پیش شما باشند، هر یک نسبت به دیگری اختلاف های قابل تمایز دارند.
غزل همان «پنجره» است؛هر گاه شاعری از پس آن جهان مورد علاقه اش نگاه کند چشم اندازش با دیگر همسایگانش در سرزمین شعر متفاوت خواهد بود.
غزل های این دفتر تابلوهای رنگارنگ از جهان جوانی است آگاه به ظرفیت های زبانی و مضمونی این قالب و البته عاصی از باید ها و نبایدهای پیشین.فرزندی که نگران میراث غزل است اما خود را برای نگهبانی از این میراث موظف پوشیدن عبا و قبا و نعلین یا بستن زنار و دستار نمی داند.
جسارت های زبانی مشهود در دفتر «پنهان گریه ها» از نام مجموعه آغاز می شود و تا واپسین ابیات ادامه دارد.بادا که در دفترهای آینده،شاعر این تجربیات را به انجام و فرجامی روشن تر برساند.”این مقدمه ای است که شاعر بزرگوار و متبحر معاصر جناب آقای سیدضیاءالدین شفیعی بر دفتر حقیر نگاشته است که لازم می دانم صمیمانه ترین درودها را تقدیمش کنم به خاطر انتشار آبرومند این مجموعه و اینکه باعث شد من به خود ببالم که اگر این چند سال در برابر چاپ مجموعه ام مقاومت کردم او به عاقبتی چنین دلپذیر خرسندم کرد.
«پنهان گریه ها» در ۸۰ صفحه و ۳۰۰۰ نسخه توسط انتشارات «هنر رسانه اردی بهشت» منتشر شد و در بر دارنده ی ۳۲ غزل برای هر سال زندگی شاعر و یک غزل مثنوی که مرور همین 32سال است می باشد. امید که مورد توجه دوستان و مخاطبان شعر بخصوص غزل قرار بگیرد.
دوستانی که خارج از تهران هستند می توانند نشانی پستی اشان را بنویسند تا در اسرع وقت برایشان ارسال کنم.

مرکز پخش : تهران، خیابان سبلان شمالی، خیابان شهید نوری، کوچه شهید ترابی،پلاک ۳۹، موسسه هنر رسانه اردیبهشت. تلفن ۸۸۴۰۳۷۵۹

«مانگه شو»

…
یه نرمه گل نم واران واریه
گل و گلباخان آینه کاریه
هرجای پا بنی آینه روشن بو
هرجا ناوت بن سینه روشن بو
هرجا وناو ناوت بریایه
یه شیشه عطر شونم رشیایه
…
وقتی یک شاعر بسیار خوب، تصنیف کردی بسراید همین می شود. آلبوم «مانگه شو» از سری «نغمه های ایران زمین» با تصنیف هایی از بیژن ارژن ، امین شیرزادی و رضا موزونی واقعاً شنیدنی شده است. اوج هنر بیژن ارژن را در آهنگ «ماه پری گل» می بنیم یک تصنیف کوچک که پر از تصاویر و استعارات بکر است و شنونده را به شعف می اندازد.تصنیف های کردی اگر چه اغلب زیبا هستند ولی من تا حالا تصنیفی را اینقدر شعر نشنیده بودم.واقعاً دستشان درد نکند.این آلبوم با صدای امین جلیلیان و توسط انتشارات سروش منتشر شده است.

The Red Violin

این چند روزه اتفاقی چند فیلم دیدم که یه جورایی مربوط به موسیقی می شدند؛ «بتهون» ،«آمادئوس» و «ویولن قرمز». اولی و دومی روایت تاریخی سرگذشت بتهون و موتسارت بودن و سومی یک فیلم فوق العاده که شیوه روایت بدیعی را در خود داشت.سرگذشت سیصد ساله یک ویولن در روایت ها و اپیزودهای مختلف! داستان از زمان ساخت این ویولن شروع می شود و پیشگویی های یک خدمتکار راوی اپیزودهای فیلم است که در پنج روایت ارئه می شود. نقش اصلی و محور اصلی این فیلم ویولن قرمز است که پاره ای از وجود همسر ویلن ساز را با خود دارد و به نوعی سرنوشت آدمها را رقم می زند و سنگینی حضورش را بر همه جا تحمیل می کند.در فیلم به نوعی تقابل ارزشهای فطری و اجتماعی و فردی انسانها به چالش کشیده می شود و در واقع ویولن بهانه ای برای گفتن و نشان دادن نوع نگرش آدم ها نسبت به زندگی است. ساز سوزان شانگهای انقلابی نیز در یکی از اپیزودها برهه ای از تاریخ کشور خودمان را به یاد بیننده می اندازد و تمسخری است بر هیجان کنترل نشدهء مردمی که انقلاب کرده اند و تغییر را به سطوح و لایه های مختلف اجتماع می کشند اگرچه اکثراً خواهان این تغییر نباشند.

بدرود پرویز مشکاتیان!

ممنونم از تمام لحظات خوشی که برایم ساختی،ممنونم از سرانگشتهای هنرمندت که به ساز جان بخشید و روح را در کالبد ما آرام کرد، ممنونم از تو و تمام نغمه های عاشقانه ای که خلق کردی، ممنونم از اینکه بودی و بودنت را با ما قسمت کردی ،ممنونم از تو که تلخی های دنیا را برایمان شیرین کردی و دنیا را برایمان قابل تحمل ! ممنونم از تو که بهشت را برایمان در همین دنیای خاکی قایل لمس کردی ، ممنونم از تو که حرمت شعر را بیشتر از شاعرش نگه داشتی و قدر شعر خوب را دانستی، ممنونم از تو که به کبر دیگران خندیدی و برای ما عزیزتر شدی،ممنونم از تو که غرور لگد مالمان را با نغمه هایت زنده کردی ، ممنونم از تو که  تمام عشق بودی ممنونم از تو که هستی و همیشه با ما خواهی بود .

+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم شهریور 1388ساعت 1:35  توسط فرهاد صفریان ©

زبان مادری ام کردی است(پاره ای از یک منظومه سپید)

 

زبان مادری ام کردی است

با همه ی زخم های یک کارگر فصلی

ایستاده بر مرز ویرانی

نانم آجر است
 
آبم گل

خانه ام سنگفرش خیابان ها

شناسنامه ام این لباس مندرس از زمستان های طولانی است

زبان مادری ام کردی است

با تحمل باران های نیامده و

مزارع آفت زده و

گله ی کوچک گوسفندان لاغر و رنجور

که زاگرس را نشخوار می کنند

هیچ دشت سبزی

هیچ رودخانه ای

هیچ چشمه ای که دخترکان کوزه به سر

و هیچ جمع شادی

در قاب  پنجره های چوبی ِ این دیوارهای سنگی نیست

که صدای خنده ای

که “این رقص کردی است که زیباست”۱

دستی به کمر و

دستی به دستمال هزار رنگ ِسوار بر بال نسیم

انگاره ی مجلس ختمی ناگهان

خوابیده در پس پشت چشم ها

نه زن لچک به سری

نه دختری

نه چشمه ای

و نه آوازی در پس کوچه باغ های کودکی ام.

زبان مادری ام کردی است

با انگ بی بدیل قاچاق چی ال سی دی

قاچاق چی موبایل

        پارچه

            انسان!

بی آنکه بدانند چشمم را هزار بار بر قاچاق خنده بستم

ابرهای بارورمان را دزدیدند

زاگرسمان را سنگ کردند و نمای خانه هاشان

و درختانمان را هیزم شومینه هاشان

ما ماندیم و دره های عمیق اندوه

که برادرانمان را خوردند

و یعقوب های چشم به راه

ایستاده بر مرز ویرانی!

 ۱- “این رقص کردی است که زیباست”از سعید میرزایی

اگر نبودند!

به دعوت رضا سیرجانی وارد یک بازی شدم که در این بازی باید  تعدادی از کسانی(10نفر) که بیشترین تاثیر را در زندگی من داشته اند نام ببرم. خوب فکر قشنگی است و به نوعی می شود سپاسگذاری از این آدم ها هم باشد.البته من ترجیح می دادم که 10 چیز تاثیر گذار را معرفی کنم.  نکته دیگر اینکه من در این بازی نقش خانواده ها را هم نادیده می گیرم به هر حال پدر ،مادر ، برادر و خواهر آدم بیشترین تاثیر را روی زندگی هر کسی دارند. نکته دوم اینکه این بازی بیشتر به درد کسانی می خورد که یک زندگی ایده آل را توانسته باشند درست کنند؛ شغل خوب،مرتبه علمی خوب،پول خوب و…  از آنجایی که ما در زندگی مان همیشه همه چیز را نصف و نیمه داشته ایم یه جورایی  مانده بودم که بنویسم یا نه؟!اصولاً هم خیلی به بازی های وبلاگی علاقه ندارم. خوب خداوکیلی من خاطر رضا سیرجانی رو خیلی می خوام ولی بازیش یه ذره سخت بود برای همین یه ذره دیر وارد بازی شدم . نکته آخر اینکه در این لیست جای اسم خیلی ها خالی است که البته این نشان دهنده بی تاثیر بودنشان نیست بیشتر سعی کردم کسانی باشند که هنوز از آنها متاثرم مثل فیلمی که بعد از پایانش همچنان در ذهن آدم ادامه پیدا می کند. بسم الله…

۱-پدربزرگ:سه سالگی ، یا چهار سالگی پدربزرگ مادری ام  شاهنامه را در چند شب پی در پی برایم خواند منتها با زبان کردی و از حفظ ؛ مویه کنانش را بر مرگ سهراب هنوز از یاد نبرده ام  و نفرت از شغاد را . پدر بزرگم سواد نداشت منتها داستان های منظوم زیادی را از حفظ در گوشم زمزمه می کرد؛ حس زیبایی شناسی فوق العاده ای داشت. زیباترین نام ها را بر دخترانش گذاشته بود. الان که فکر می کنم به قول معروف یکی از وارثان فرهنگ شفاهی بود و به نوعی او دروازه عالم خیال را به روی من گشود .پسر نداشت و تمام محبتی را که در دل داشت به نوه ای که از نظر ظاهر به او رفته بود می کرد. کودکی ام را با او گذرانده ام و لالایی هایش ، قصه هایش و دریای بی دریغ محبتش!    

2-یک دوست خوب و همراه: هر کسی در زندگی اش  فصل پاییزی ، روزگار بدی ، زمانی که دنیا برایش تمام شده است و از هر طرف حزنی ، دردی و مرگی احاطه اش می کند داشته است . زمانی که کارش از لبه تاریکی گذشته است و سیاهچال های روزگار را پیش رو دارد . پاییز 79 فصل بد من بود ؛ سال بد ، سال باد ، سال اشک مادر ، سال مرگ پدر ، سال قهر برادر ! سال تنهایی و بیهودگی و سال هرز  و پوچی . باور نمی کردم که کسی اینگونه نجات بخش وارد زندگی ام بشودو همه درد های دنیا را برایم شیرین کند،بی قرارم کند ،خنده را به من برگرداند و تنهایی ام را نابود کند.9 سال می گذرد اما انگار بهار این خانه تا ابد ماندگار است با همان طراوت فروردین و اردیبهشت! نو ! فصل نو! ماه نو! حیات نو! خیال نو!

3-زنده یاد سرکار خانم فرازی: اینکه  چه اتفاقی افتاد که پای کودکی من به  کانون پرورش فکری باز شد و باز چه اتفاقی افتاد که ما با مرکز آفرینش های ادبی کانون  برای داستان نویسی مکاتبه کردیم را به خاطر ندارم اما دوم سوم راهنمایی که بودم شور نوشتن  داشتم و به صورت مکاتبه ای شاگرد خانم فرازی بودم مربی نازنینی  که الفبای نوشتن را ذره ذره به من آموخت  و به تجربه یادم داد که جدای از کتابهای دم دستی که نوجوانان آن روزها می خواندند  مثل کفش های غمگین عشق و امشب اشکی می ریزد و..کتابهای بهتری هم هست نویسندگان بهتری هم هست و هم او بود که جمالزاده را به من معرفی کرد ،صادق هدایت را ، و… که با خواندن آثارشان به نوشتن خودمان کمک کنیم. من در دو دوره برگزاری شبهای شعر و قصه آیش در خدمت خانم فرازی بودم  و مهربانی های یک مادر ، صمیمیت یک مربی و تمام دوست داشتنی های دنیا را در او دیدم . هنوز که هنوز است سال 69 یا 70 را به خاطر دارم و بیرون فرودگاه کرمانشاه را که داشت همراه با شوهر رعنایش سوار ماشین می شد و دست خداحافظی تکان می داد کرد و رفت تا همیشه…. با خنده ای که پهنای صورتش را گرفته بود و بعدها شنیدم از وقتی که متوجه سرطانش شده بود سه روز بیشتر تحمل نکرد و رفت رفت تا همیشه…

4-مهرداد قبادی: مهرداد چند سالی از من بزرگتر بود و او مرا به دنیای شعر نو ، شعر مدرن برد و این اتفاق در زمانی بود که من کوچ ناخوداگاهی از داستان نویسی به شعر داشتم مهربانانه خط خطی هایم را با اشتیاق می خواند ، غلط گیری می کرد و هرچه می دانست برایم می گفت اما شعر جاذبه اصلی او نبود ، سینما و عشقی که به سینما داشت را به من منتقل کرد و هم او بود که یاد داد جدای از بروس لی ، جمشید آریا و سعید راد   قیصری هست ، کوبریکی هست ، اسپیلبرگی هست، سنما پارادیزوی هست  و مجله فیلمی هست… یادمه تمام مجله های فیلمش را از شماره 1 به من امانت داده بود و بهترین هدیه عمرم را هم او به من داد  کتاب «تاریخ سینمای ایران» نوشته مسعود مهرابی با جلد زرین کوبی که اسم من روش حک شده بود. مهرداد مرا به سرزمین همه چیزهای جدی برد شعر جدی ، رمان جدی ، داستان کوتاه جدی…یادش بخیر همسایه های احمد محمود را که با هم می خواندیم  و فصل اذان گفتنش را چقدر خندیدم .برای اولین بار با مهرداد به سینمای جوان رفتم و فهمیدم که جایی هست که به همسن و سالان من سینما بیاموزند…پار سال که رفته بودم کرمانشاه  پلیس راه بیستون منتظر اتوبوس بودیم که برگردیم تهران ، یک پراید کنار خیابان وایساده بود  و  و سرنشنانش همینجوری به ما خیره شوده بودند که متوجه شدم مهرداد است با خانمش وسه فرزندش و ده سالی از آخرین دیدار ما گذشته بود…

5- دوچشم سبز: نه نامی نه نشانی  شاید هم فقط یک رویا بود. چه می شود از عشق نوجوانی نوشت؟! از عشق یک بچه به کسی  که ناشناخته بود. شاید از اولین شعرهای من باشد : دو چشمت شد الفبای نگاهم….دوچشمی  که باعث شد درک کنم زبان دوست داشتن  غزل است  شعر است و عشق مرکب حرکت است نه مقصد حرکت…

6-مرتضی قاسمی: مرتضی فقط مرتضی قاسمی است با آن عینک کائوچویی  و تمام دانشکده ادبیات دانشگاه علامه . کسی که کلاغ وجود مرا کشت و به من گفت پرنده خوبی باش . سفید باش. پناهگاه تنهایی های جوانی من . هنوز منتظرم با لباس سربازی اش بیاید و برویم سفره خانه پل همت خیابان ولی عصر  و از آن روزها حرف بزنیم، از کشف آن روزها از وبلاگ از جا سیگاری های روبرو … از فرهنگستان زبان  فارسی ، از روزهای دانشکده و غم ها و رنج هایمان، و…

7-اکبر یاغی تبار: من میل ندارم که وطن داشته باشم/ یا خانه درآغوش چمن داشته باشم/آن پنجره هم عشق مرا تجربه می کرد /عاشق تر از آنم که دهن داشته باشم. اولین شعری بود که از اکبر شنیدم . اولین باری که دیدمش توی دسشویی دانشکده بود و قبل از یک شب شعر؛ یک نفر روبروی آینه وایساده بود و به سر و وضعش می رسید و می خواند : ای مه من / ای بت چین/ ای صنم / لاله رخ و زهره جبین … بعد توی همان شب شعر  آن غزلش را خواند و یواش یواش با هم قاتی شدیم . من و یاغی و مرتضی و البته بودند کسان دیگری حمید ضیایی که بزرگ ما بود ، سید کاپشن ،کاوه،رضا موسوی ، ایوب ، نوید ، بامداد و … و شعر را به معنای واقعی کلمه کار کردیم. من برایم جای تعجب بود چطور اکبر پنج شنبه جمعه که می رفت شمال، شنبه با یک دفتر جدید بر می گشت یک دفتر غزل جدید!جل الخاق؟!. به قول یکی از اساتید همون دانشکده اگر اتفاقی برای یاغی نیفتد ما با بزرگترین شاعر معاصر رفیق بودیم  . یادش بخیر خانه بابلسرشان.آقا رضا (خدا رحمتش کند) حبیب و فاطمه که ماه ترین  مادر دنیاست و عاشقانه اکبر را دوست دارد…همیشه با خودم فکر می کنم که اگر محسن نامجو و یاغی با هم مچ می شدند دنیا را می گرفتند، خدا رو چه دیدی شاید….

8- علی اصغر مصلح : راستش من رشته فلسفه را همینجوری انتخاب نکرده بودم ، در یلدا بازی نوشتم که چیزهایی مرا به فلسفه کشاند و خوب هر پاسخی مرا قانع نمی کرد . دکتر مصلح  گل سرسبد دانشکده و گروه فلسفه بود و او بود که مرا قانع کرد به ادامه حیات! بدون اینکه رازش را بدانم. آشناییم  و ارتباطم با او را در یلدا بازی نوشته ام و تکرارش نمی کنم  . اما آرامش این بزرگوار و جاذبه ای که داشت همچنان با من است و از معدود کسانی است که او را به معنای واقعی کلمه برگردنم حق استادی دارد. اگر چه یکبار به توصیه اش بر خلاف میلم گوش نکردم؛برای فوق لیسانس وقتی شنید که رشته ام را می خواهم عوض کنم خیلی اصرار کرد که فلسفه را ادامه بدهم اما این دنیا بود که مرا به سمت خود می کشید و ارتباط رشته جدید با درآمد بیشتر برایم مهم بود اگر چه بعد ها فهمیدم که اشتباه کرده ام. لذت تلمذ در کلاس  دکتر مصلح  هنوز با من است و مهر پدری اش را فراموش نمی کنم…حالا که صحبت دانشکده شد حیف است که یاد نکنم از دکتر دادبه  و دکتر یثربی و…

9- هنوز وارد زندگی ام نشده است.

10-هنوز وارد زندگی ام نشده است و جایشان را خالی می گذارم برای زمانی که آمدند.

کسانی را که من دعوت می کنم: دکتر محدرضا ترکی ، مرتضی قاسمی ، اکبر یاغی تبار  ، پوریا سوری  و پریا کشفی .البته تاکید می کنم که هیچکدام از عزیزان اجباری به نوشتن ندارند و من هم انتظاری ندارم .کاملاً آزادانه تصمیم بگیرند بنویسند یا ننویسند.

این هم لینک کسانی که تا به حال بازی کرده اند: رضا سیرجانی ، زهرا باقری شاد

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم شهریور 1388ساعت 5:3  توسط فرهاد صفریان ©   |  49 روح تکانی

حال مرا نگیر و هوای مرا بگیر!

در را نبند و پنجره‌های مرا بگیر
حال مرا نگیر و هوای مرا بگیر

هر روز از این شکنجه سرم تیر می‌کشد:
کمتر بیا در آینه جای مرا بگیر

حالا که با تو هستم و دور از تو: بی گمان‌
وقتش رسیده است عزای مرا بگیر

تقدیم می‌شود به تو و خلوت شبت‌؛
هرچند ناخوش است‌; صدای مرا بگیر

بگذار به «عروسی خون‌»دعوتت کنم‌
دستی جلو بیار و حنای مرا بگیر

افتاده عکس ماه به فنجان خالی‌ام‌
یک فال قهوه دورنمای مرا بگیر

وقت پریدن است اگر عازمی بیا
دست مرا رها کن و پای مرا بگیر

انداختی از سکه بازار پری ها را
بشمار وفتی می پرانی مشتری ها را

دامن طلای پرتلاطم! این همه دل را
در سادگی هم می بری، وا کن زری ها را

یک طاقه ابر از آسمان بردار و با سروی
سوزن کن و نخ کن تمام روسری ها را

رختی بپوش از ابر و رویا و کتابی کن
آیین شوخی ها و رسم دلبری ها را

مقصودشو دیوان به دیوان انوری ها را
ازگور بر خیران؛ به صف کن عنصری ها را

بی سکه هم سازند و هم راهند و هم سفره
معشوق بازی و شکارو می خوری ها را

می، می بیاور هی بیاور کی سرم داغی
ساقی! عطش دارم رها کن مشتری ها را

امشب در این می خانهء بی خواب، چشمی کو
تا مثل من رنگین ببیند گچ بری ها را؟

داغم چراغم، خامشی دور از شب انگور
حالا که دارم بر سرافسر سروری ها را

مستم! بده پیمانه ها را پر ترک دستم
لولم ،ملولم، لب به لب کن آخری ها را

خوابم، خرابم ،هر دو چشمم خفته در بستر
تیمار کن یارا! خمارا! بستری ها را

لب هام نمناک است و عطر بوسه ام سرخ است
ساقی! بیا این ور ،رها کن آن وری ها را

مهدی فرجی

 

چند وقتی می شود که از مهدی فرجی خبری ندارم اگر چه از این طرف و آنطرف شهد و شیرینی غزلش به ما هم می رسد. مجموعه “زیر چتر تو باران می آید” اگر چه آخرین کتاب این شاعر خوب نیست و مجموعه “شب بی شعر” را هم روانه بازار کرده است اما یکی از کتاب های سنگین و رنگین شاعر است و غزلهای بسیار تاثیر گذاری را در خود جای داده است.با آرزوی روزهای بهتر  و غزلهای بهتر برای  این دوست عزیز !

 

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هشتم شهریور 1388ساعت 18:0  توسط فرهاد صفریان ©   |  20 روح تکانی

---

حمد هم از لب سرخ تو شنیدن دارد!

حمد هم از لب سرخ تو شنیدن دارد!

بعد یک سال بهار آمده، می بینی که
باز تکرار به بار آمده، می بینی که

 

سبزی سجدهء ما را به لبی سرخ فروخت
عقل با عشق کنار آمده، می بینی که

 

آنکه عمری به کمین بود به دام افتاده
چشم آهو به شکار آمده ، می بینی که

 

حمد هم از لب سرخ تو شنیدن دارد
گل سرخی به مزار آمده، می بینی که

 

غنچه ای مژدهء پژمردن خود را آورد
بعد یک سال بهار آمده، می بینی که

بی لشکریم، حوصلهء شرح قصه نیست
فرمانبریم، حوصلهء شرح قصه نیست

با پرچم سفید به پیکار می رویم
ما کمتریم، حوصلهء شرح قصه نیست !

فریاد می زنند ببینید و بشنوید
کور و کریم، حوصلهء شرح قصه نیست

تکرار نقش کهنه ی خود در لباس نو
بازیگریم، حوصلهء شرح قصه نیست

آیینه ها به دیدن هم خو گرفته اند
یکدیگریم، حوصلهء شرح قصه نیست

همچون انار خون دل از خویش می خوریم
غم پروریم، حوصلهء شرح قصه نیست

آیا به راز گوشه ی چشم سیاه دوست
پی می بریم؟ حوصلهء شرح قصه نیست

فاضل نظری 

فاضل نظری را با مجموعه خوب «گریه های امپراطور» می شناسیم؛ او به حق یکی از غزل سرایان خوب معاصراست.اگر چه در « اقلیت» انتظاری که برای مخاطب از قبل ایجاد شده بود تکرار نشد اما همین کتاب هم چند غزل خوب دارد که همچنان بشود امیدوارانه کار شاعر را دنبال کرد.«آن ها» مجموعه سوم این شاعر غزلسراست و کتابی است که دربردارنده ویژگی های کتاب اول و دوم شاعر است. عمده ترین ویژگی های  این کتاب استفاده از ردیف های بلند ، استفاده از تمثیل ها و ضرب المثل ها ، قافیه های نو و غافلگیر کننده ، مضامین نو و البته در پاره ای از اوقات  تا حدی هم تکراری و تعداد بیت های کم در غزلهاست و البته ویژگی مهمتر این غزلها نفوذ و حفظ  پاره ای از ابیات در ذهن مخاطب عام و خاص است.به عبارت روشن تر این غزل ها مخاطب دارند و این برای یک شاعر مساله مهمی است.

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم شهریور 1388ساعت 9:45  توسط فرهاد صفریان ©   |  27 روح تکانی

لب تر نكن به تلخی این قهوه خانه ها

یك شعر، یك بهانه ی بهتر به جای چای
یك استكان خیال مصور به جای چای

آرامش صدای تو وقتی كه می برد
ما را به خلسه های مكرر به جای چای

دیگر چه جای واهمه! در این سكوت محض
فنجانی از ترانه بیاور به جای چای

در ذهن استكان تهی از كمانچه ام
حتماً بریز یك نت دیگر به جای چای

لب تر نكن به تلخی این قهوه خانه ها
بانوی تا همیشه مكدر – به جای چای

برگشته از ملال همین روزمره گی
بگذار روی شانه ی من سر به جای چای

پلكی بزن برای من ِتشنه تر بریز
یك جفت چشم قهوه ای ِتر به جای چای

با من بنوش ای غم جامانده در دلم!
یك شعر _ یك خیال مصور _ به جای چای.

 سید حبیب نظاری

در نمایشگاه امسال چند مجموعه شعر از دوستان شاعر گرفتم که تازگی ها خواندنشان را شروع کرده ام و در این خوانش ها به رسم قدیم  غزلهایی را که دوست دارم  اینجا می گذارم.اولین پست هم به نام رفیق نادیده ام سید بزرگوار ،حبیب نظاری که او را همه با دوبیتی های نابش می شناسند رقم خورد. این غزل را از کتاب “رنگ های پشت در..”که توسط مرکز آفرینش های ادبی انتشارات سوره مهر چاپ شده است، انتخاب کرده ام.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم مرداد 1388ساعت 20:56  توسط فرهاد صفریان ©   |  34 روح تکانی