سربازي

سربازی در مملکت ما مقدس تعریف شده است؛و این شاید به روزهای جنگ بر می گردد وازجان گذشتن ها ،رشادت ها و شهادت ها ی آن روزها… اما نگاه حقیرانه و بدون آگاهی از جانب تصمیم گیرندگان به ماهیت سربازی  و بیگاری ای که در حال حاضر از سرباز می کشند تقدس خدمت سربازی را زیر سوال برده است و به نوعی آن را اتلاف عمر به حساب می آورند که با وضعیت فعلی، این نگرش هم پر بیراه نیست. اگر بخواهیم منطقی به مساله نگاه کنیم به خیلی از سوالهای بدون جوابی می رسیم که هیچ کس پاسخگوی آن نیست و فقط می ماند ژست گرفتن عده ای جلوی دوربین و استفاده از همین دوربین برای شرکت در انتخابات های پیش رو  و نماینده مردم شدن.با وجود این همه نیروی مسلح ،که حقوق های بالایی هم می گیرند علامت سوال بزرگی برای به خدمت فراخواندن سربازان به چشم می آید  و مشکلات عدیده ای که کسی  برای آن چاره ای نیدیشیده است.راستش آنقدر حرف می شود درباره سربازی زد و آنقدر مشکل هست که حوصله می خواهد نوشتن و ننوشتنشان! حقیقت این است که سربازی اصلاً بد نیست و خیلی هم خوش می گذرد و تجربه بسیار مفیدی است .به هر حال عرق وطن و ادای دین به وطن برای هر کسی مایهء خوشنودی است به شرطی که به همه جوانب قضیه نگاه کارشناسی شده باشد. یک پزشک که زن و بچه دارد و مثلاً 30 ساله است، مستاجر است و هزار قسط و کوفت و مرض دیگر دارد با ماهی 38 هزار تومان چکار می تواند بکند 38 هزارتومانی که مقداری از آن هم برای مالیات و بیمه و …می رود. این وضعیت قشر با سواد ماست حالا شما آن سرباز صفری را تصور کنید که….
من در چند پست قبل نوشته بودم که 9 سال پیش سربازی رفتم و در حین خدمت و گذراندن دوره آموزشی دانشگاه قبول شدم و ترخیص شدم. راستش بعد از این همه مدت  و رفتن دوباره به خدمت سربازی ، آن هم در این سن هیجان خاص خودش رو داشت . اینکه آموزشی کجا می افتیم، پادگان چطوریه؟! چه اتفاقی خواهد افتاد…این زندگی چی می شه؟! بی خیال مدرکم بشم و نرم خدمت؟! خلاصه دلمان را به دریا زدیم و رفتیم. تقریباً از شانس خوبم نزدیکای خونمون افتادم و در گروهانی که بیشترشان پزشکند و فوق لیسانس و جایی که ما رو دانشجوی عزیز خطاب می کنند.پادگان 01 ارتش ! همیشه وقتی نگاه مدیریتی باشد و آدم  خلاق هم باشد، همه کارها به خوبی انجام می شوند و حکایت پادگان ما همین است.سرهنگ شناس خوش که فرمانده پادگان است نمونه یک مدیر مدبر و آگاه است که نگاه مدیریتی اش را به زیر مجموعه های خود هم تزریق کرده و زندگی پادگانی را برای ما نه تنها قابل تحمل، جتی لذت بخش هم کرده است .شاید شما هم شنیده باشین که می گن ارتش چرا ندارد! خداوکیلی در این پادگان کوچکترین کارها چرا دارد و برای هر کاری منطقی پشت قضیه خوابیده  و الحمدالله مشکلی نیست. می ماند دوستی ها و رفاقت هایی که به وجود می آید و تجربه ای که با تلخی اش شیرینی های خودش رو به همراه دارد.

هانی قائدی حیدری ،پزشک وظیفه اعزامی از گرگان، رفیق شفیق ما در این روزها

 

یگان ۵۳۳ ،فوق لیسانسها و پزشک های سرباز که همیشه سر مدرکشان بحث دارند…

این هم کلاس ما،در سرما و در گرما! البته بعضی مواقع  در سلف سرویس برگزار می شه!

+ نوشته شده در  جمعه ششم بهمن 1385ساعت 23:43