واژه از این جسورتر می خواست؛ که برایش لب و دهن بشوم

چادرٍ شب سَرم کُنم هر صبح! که رضایت دهم کفن بشوم

واژه می گفت دربه در باش و در پناه خودم بمان عمری

واژه می خواست جان به لب کُنَدم؛ واژه می خواست ریشه کن بشوم

من خودم را به باد می دادم تا دلم لحظه ای خنک بشود

واژه هیزم به دامنم می ریخت تا که از جنس اهرمن بشوم

چنگ می زد دلم به دیوارش سعدِ سلمان شدم که بگریزم

آسمان در تراکمی سنگین؛ ماه بودم که شب شکن بشوم

واژه ها می دهند آزارم، واژه ها می کنند بیمارم

پیچ و خم پیش پام می ریزند که به ناچار؛ اهل فن! بشوم

صبر کردم به جای هر که نمانْد؛ پا به پا کردم و نرفتم باز

سر به زیرند کودکان دلم؛ وقتِ بازی نشد که “من” بشوم

سایه می زد به چشم من خورشید؛ سُرمه از گوشه اش سیاهی زد

روز و شب در کنار هم خفتند، اشک آمد که خوب «زن» بشوم

*
کاشکی بشکفد بهاری دیر؛ از دل این خزان صد رنگی

پابه ماهند مادران زمین! کاش تا باتو هم وطن بشوم

راضیه ایمانی خوشخو

من بدم ، بد تر از هر آنچه بد است

آری این بار قصه مستند است!

داستان زنی که زندگیش

تخم مرغی درون یک سبد است!

من بدم ، بدتر از حماس و عراق

جنگ من با خودم که تا ابد است

پیش از آنکه رها کنم سنگی

سنگ ها بر تنم چونان لحد است

من بدم ، بدتر از دروغ به خلق

حرف هایم به خویش بی سند است

نه دروغی به مصلحت تا جاه!!

به کلاهی که باد می برد است

من بدم ، بدتر از هوای زمین!

زیر صفرم و باد نا بلد است

می خورم سرب سرد و جرمم هم _

_ ” پنجره بسته تر نمی شود ” است !

من بدم ، بد ولی هنوز دلم

خوش به این باد ها که می وزد است

کارم هم سو شدن به هر بادی

تا که این تخم مرغ بشکند است!

می نو صابری

تو آفتاب ِ نیمه‌ی مردادی، من دانه‌های برف ِ زمستان‌ام

هی از تب ِ تو آب شدم دیگر چیزی نمانده‌است به پایان‌ام

یلدا چه صیغه‌ای‌ست!؟ نمی‌فهمم… بی تو تمام ِ زندگی‌ام یلداست

وقتی شبیه ِ شب‌پره‌ها از روز، از هر چه روشنی‌ست گریزان‌ام…

آن روزها که زندگی‌ام حول ِ چشمان ِ مهربان ِ تو می‌چرخید،

وقتی رسول ِ پیکر ِ سوزان‌ات یکباره ریخت در تن ِ ایمان‌ام،

وقتی که آیه آیه غزل می‌خواند لب‌هات روی ِ کاتب ِ دستان‌ام،

باران ِ واژه‌هات که می‌بارید هی سوره

سوره

سوره

به قرآن‌ام،

وقتی ولی‌ِ‌عصر برای من از مسجد‌الحرام گرامی‌تر…

تو مسجد‌الحلال شدی ای ماه، در سعی ِ راه ِ رشت به تهران‌ام

من مرده‌ام. چقدر حواس‌ات نیست… موسای ِ من عصای ِ عزیزت کو؟

اعجاز ِ اشتباه ِ تو… حالا من یک اژدها به هیأت ِ انسان‌ام

زن نیستی عزیز، بفهمی من بی امن ِ دست‌هات چه تنهایم

حالا که دست‌های نجیب‌ات را دیگر قرار نیست که دستان‌ام…

انگشت‌هام در تب ِ لب‌هایت، من بین ِ دست‌هات ترک برداشت

با بوسه‌هات زلزله برپا شد در تار و پود ِ پیکر ِ سوزان‌ام

در امتداد ِ نیمکت ِ چوبی من ذره

ذره

ذره

فرو

پا

شید

تو ذره ذره گرگ شد و آرام چون بره‌ای کشید به دندان‌ام

«فاتی» به جای ِ «فاطمه» هم خوب است. یک ذره لوس هست ولی بد نیست

سرهم نگو. شکسته بخوان من را… حالا که تکه‌پاره و ویران‌ام…

¤¤¤

تو؛ آفتاب‌ ِ نیمه‌ی مردادی

من؛ دانه‌های برف ِ زمستانی

هی از تب ِ تو آب شدم دیگر چیزی نمانده‌است به پایان‌ام…

فاطمه حق وردیان

دایره یک شعاع نورانی است ، دایره بسته نیست در دارد

دایره از تمام زندگی ام روزهایم دلم خبر دارد

دایره دیده اینکه من هر روز در تو تحلیل می روم صدبار

دایره این جنون مسری را از من و از تو دوست تر دارد

دایره دیده اینکه بودن تو حرکات عجیب دستانت

فرم آرام بودنت حتی روی احساس من اثر دارد

دایره یک شعاع نورانی است که در آن محو می شوم هربار

مثل جسمی که بارور شده و مثل روحی که بال و پر دارد

دایره دیده اینکه من با تو لب یک پشت بام می رقصم

عین دیوانگی است می دانم.. عشق ماهیتا خطر دارد

عشق ماهیتا شبیه من است خسته و بی قرار و سرگشته

دائما در گریز و در گذر است شوق دارد سر سفر دارد

شوق دارم سر سفر دارم باز در این شعاع نورانی

بلکه طوفان بیاید و ما را با هم از این زمانه بردارد

عین دیوانگی است اما باز لب این پشت بام می رقصیم

چون به هر حال عشق دایره ای توی این روزها خطر دارد

زهرا باقری شاد

من را نگاه می کنی اما چه سرسری

جوری که ممکن است به زنهای دیگری…

باتوم به دست! اینکه کتک می زنی منم!

همبازی خجالتی و کوچکت، پری!

دمپایی ام همیشه مگر تا به تا نبود؟

حالا مرا دوباره به خاطر می آوری؟

ما سالهاست بی خبر از هم گذشته ایم

هریک بزرگ تر شده در چشم دیگری

شاید که آشنای یکی دیگر از شماست

آن نوجوان که با لگد از هوش می بری…

در چشمهای میشی تو گرگ می دود

یعنی گذشت دوره ی خواهر، برادری!

…

…

در باور تو ارزش من نصف توست، نه؟

زن جنس پست و مرد…-بگو؟! جنس ِ بهتری!

در باور تو ارزش من هم تن ِ من ست

دستور می دهی که «موها زیر روسری!»

وقتی بهشت و دوزخ من دست ساز توست

دیگر کدام مکتب و آیین و باوری؟

حالا ببین چرا به تنفر صدای من…

حالا بگو چگونه تو…انگار که کری

من گریه می کنم ولی نه در برابرت

من گریه می کنم ولی از نابرابری

مژگان عباسلو

“فارغ از اینکه در کجای جهان باشید و با چه زبان و آیینی،کافی است صبح که از خواب بر می خیزید و از پنجره‌ اتاق هرچند اجاره‌ای تان به بیرون نگاه می کنید، اندکی تامل کنید آن وقت حتی اگر مردم روستای کوچکی پیش شما باشند، هر یک نسبت به دیگری اختلاف های قابل تمایز دارند.
غزل همان «پنجره» است؛هر گاه شاعری از پس آن جهان مورد علاقه اش نگاه کند چشم اندازش با دیگر همسایگانش در سرزمین شعر متفاوت خواهد بود.
غزل های این دفتر تابلوهای رنگارنگ از جهان جوانی است آگاه به ظرفیت های زبانی و مضمونی این قالب و البته عاصی از باید ها و نبایدهای پیشین.فرزندی که نگران میراث غزل است اما خود را برای نگهبانی از این میراث موظف پوشیدن عبا و قبا و نعلین یا بستن زنار و دستار نمی داند.
جسارت های زبانی مشهود در دفتر «پنهان گریه ها» از نام مجموعه آغاز می شود و تا واپسین ابیات ادامه دارد.بادا که در دفترهای آینده،شاعر این تجربیات را به انجام و فرجامی روشن تر برساند.”این مقدمه ای است که شاعر بزرگوار و متبحر معاصر جناب آقای سیدضیاءالدین شفیعی بر دفتر حقیر نگاشته است که لازم می دانم صمیمانه ترین درودها را تقدیمش کنم به خاطر انتشار آبرومند این مجموعه و اینکه باعث شد من به خود ببالم که اگر این چند سال در برابر چاپ مجموعه ام مقاومت کردم او به عاقبتی چنین دلپذیر خرسندم کرد.
«پنهان گریه ها» در ۸۰ صفحه و ۳۰۰۰ نسخه توسط انتشارات «هنر رسانه اردی بهشت» منتشر شد و در بر دارنده ی ۳۲ غزل برای هر سال زندگی شاعر و یک غزل مثنوی که مرور همین 32سال است می باشد. امید که مورد توجه دوستان و مخاطبان شعر بخصوص غزل قرار بگیرد.
دوستانی که خارج از تهران هستند می توانند نشانی پستی اشان را بنویسند تا در اسرع وقت برایشان ارسال کنم.

مرکز پخش : تهران، خیابان سبلان شمالی، خیابان شهید نوری، کوچه شهید ترابی،پلاک ۳۹، موسسه هنر رسانه اردیبهشت. تلفن ۸۸۴۰۳۷۵۹

۱-پدربزرگ:سه سالگی ، یا چهار سالگی پدربزرگ مادری ام  شاهنامه را در چند شب پی در پی برایم خواند منتها با زبان کردی و از حفظ ؛ مویه کنانش را بر مرگ سهراب هنوز از یاد نبرده ام  و نفرت از شغاد را . پدر بزرگم سواد نداشت منتها داستان های منظوم زیادی را از حفظ در گوشم زمزمه می کرد؛ حس زیبایی شناسی فوق العاده ای داشت. زیباترین نام ها را بر دخترانش گذاشته بود. الان که فکر می کنم به قول معروف یکی از وارثان فرهنگ شفاهی بود و به نوعی او دروازه عالم خیال را به روی من گشود .پسر نداشت و تمام محبتی را که در دل داشت به نوه ای که از نظر ظاهر به او رفته بود می کرد. کودکی ام را با او گذرانده ام و لالایی هایش ، قصه هایش و دریای بی دریغ محبتش!    

2-یک دوست خوب و همراه: هر کسی در زندگی اش  فصل پاییزی ، روزگار بدی ، زمانی که دنیا برایش تمام شده است و از هر طرف حزنی ، دردی و مرگی احاطه اش می کند داشته است . زمانی که کارش از لبه تاریکی گذشته است و سیاهچال های روزگار را پیش رو دارد . پاییز 79 فصل بد من بود ؛ سال بد ، سال باد ، سال اشک مادر ، سال مرگ پدر ، سال قهر برادر ! سال تنهایی و بیهودگی و سال هرز  و پوچی . باور نمی کردم که کسی اینگونه نجات بخش وارد زندگی ام بشودو همه درد های دنیا را برایم شیرین کند،بی قرارم کند ،خنده را به من برگرداند و تنهایی ام را نابود کند.9 سال می گذرد اما انگار بهار این خانه تا ابد ماندگار است با همان طراوت فروردین و اردیبهشت! نو ! فصل نو! ماه نو! حیات نو! خیال نو!

3-زنده یاد سرکار خانم فرازی: اینکه  چه اتفاقی افتاد که پای کودکی من به  کانون پرورش فکری باز شد و باز چه اتفاقی افتاد که ما با مرکز آفرینش های ادبی کانون  برای داستان نویسی مکاتبه کردیم را به خاطر ندارم اما دوم سوم راهنمایی که بودم شور نوشتن  داشتم و به صورت مکاتبه ای شاگرد خانم فرازی بودم مربی نازنینی  که الفبای نوشتن را ذره ذره به من آموخت  و به تجربه یادم داد که جدای از کتابهای دم دستی که نوجوانان آن روزها می خواندند  مثل کفش های غمگین عشق و امشب اشکی می ریزد و..کتابهای بهتری هم هست نویسندگان بهتری هم هست و هم او بود که جمالزاده را به من معرفی کرد ،صادق هدایت را ، و… که با خواندن آثارشان به نوشتن خودمان کمک کنیم. من در دو دوره برگزاری شبهای شعر و قصه آیش در خدمت خانم فرازی بودم  و مهربانی های یک مادر ، صمیمیت یک مربی و تمام دوست داشتنی های دنیا را در او دیدم . هنوز که هنوز است سال 69 یا 70 را به خاطر دارم و بیرون فرودگاه کرمانشاه را که داشت همراه با شوهر رعنایش سوار ماشین می شد و دست خداحافظی تکان می داد کرد و رفت تا همیشه…. با خنده ای که پهنای صورتش را گرفته بود و بعدها شنیدم از وقتی که متوجه سرطانش شده بود سه روز بیشتر تحمل نکرد و رفت رفت تا همیشه…

4-مهرداد قبادی: مهرداد چند سالی از من بزرگتر بود و او مرا به دنیای شعر نو ، شعر مدرن برد و این اتفاق در زمانی بود که من کوچ ناخوداگاهی از داستان نویسی به شعر داشتم مهربانانه خط خطی هایم را با اشتیاق می خواند ، غلط گیری می کرد و هرچه می دانست برایم می گفت اما شعر جاذبه اصلی او نبود ، سینما و عشقی که به سینما داشت را به من منتقل کرد و هم او بود که یاد داد جدای از بروس لی ، جمشید آریا و سعید راد   قیصری هست ، کوبریکی هست ، اسپیلبرگی هست، سنما پارادیزوی هست  و مجله فیلمی هست… یادمه تمام مجله های فیلمش را از شماره 1 به من امانت داده بود و بهترین هدیه عمرم را هم او به من داد  کتاب «تاریخ سینمای ایران» نوشته مسعود مهرابی با جلد زرین کوبی که اسم من روش حک شده بود. مهرداد مرا به سرزمین همه چیزهای جدی برد شعر جدی ، رمان جدی ، داستان کوتاه جدی…یادش بخیر همسایه های احمد محمود را که با هم می خواندیم  و فصل اذان گفتنش را چقدر خندیدم .برای اولین بار با مهرداد به سینمای جوان رفتم و فهمیدم که جایی هست که به همسن و سالان من سینما بیاموزند…پار سال که رفته بودم کرمانشاه  پلیس راه بیستون منتظر اتوبوس بودیم که برگردیم تهران ، یک پراید کنار خیابان وایساده بود  و  و سرنشنانش همینجوری به ما خیره شوده بودند که متوجه شدم مهرداد است با خانمش وسه فرزندش و ده سالی از آخرین دیدار ما گذشته بود…

5- دوچشم سبز: نه نامی نه نشانی  شاید هم فقط یک رویا بود. چه می شود از عشق نوجوانی نوشت؟! از عشق یک بچه به کسی  که ناشناخته بود. شاید از اولین شعرهای من باشد : دو چشمت شد الفبای نگاهم….دوچشمی  که باعث شد درک کنم زبان دوست داشتن  غزل است  شعر است و عشق مرکب حرکت است نه مقصد حرکت…

6-مرتضی قاسمی: مرتضی فقط مرتضی قاسمی است با آن عینک کائوچویی  و تمام دانشکده ادبیات دانشگاه علامه . کسی که کلاغ وجود مرا کشت و به من گفت پرنده خوبی باش . سفید باش. پناهگاه تنهایی های جوانی من . هنوز منتظرم با لباس سربازی اش بیاید و برویم سفره خانه پل همت خیابان ولی عصر  و از آن روزها حرف بزنیم، از کشف آن روزها از وبلاگ از جا سیگاری های روبرو … از فرهنگستان زبان  فارسی ، از روزهای دانشکده و غم ها و رنج هایمان، و…

7-اکبر یاغی تبار: من میل ندارم که وطن داشته باشم/ یا خانه درآغوش چمن داشته باشم/آن پنجره هم عشق مرا تجربه می کرد /عاشق تر از آنم که دهن داشته باشم. اولین شعری بود که از اکبر شنیدم . اولین باری که دیدمش توی دسشویی دانشکده بود و قبل از یک شب شعر؛ یک نفر روبروی آینه وایساده بود و به سر و وضعش می رسید و می خواند : ای مه من / ای بت چین/ ای صنم / لاله رخ و زهره جبین … بعد توی همان شب شعر  آن غزلش را خواند و یواش یواش با هم قاتی شدیم . من و یاغی و مرتضی و البته بودند کسان دیگری حمید ضیایی که بزرگ ما بود ، سید کاپشن ،کاوه،رضا موسوی ، ایوب ، نوید ، بامداد و … و شعر را به معنای واقعی کلمه کار کردیم. من برایم جای تعجب بود چطور اکبر پنج شنبه جمعه که می رفت شمال، شنبه با یک دفتر جدید بر می گشت یک دفتر غزل جدید!جل الخاق؟!. به قول یکی از اساتید همون دانشکده اگر اتفاقی برای یاغی نیفتد ما با بزرگترین شاعر معاصر رفیق بودیم  . یادش بخیر خانه بابلسرشان.آقا رضا (خدا رحمتش کند) حبیب و فاطمه که ماه ترین  مادر دنیاست و عاشقانه اکبر را دوست دارد…همیشه با خودم فکر می کنم که اگر محسن نامجو و یاغی با هم مچ می شدند دنیا را می گرفتند، خدا رو چه دیدی شاید….

8- علی اصغر مصلح : راستش من رشته فلسفه را همینجوری انتخاب نکرده بودم ، در یلدا بازی نوشتم که چیزهایی مرا به فلسفه کشاند و خوب هر پاسخی مرا قانع نمی کرد . دکتر مصلح  گل سرسبد دانشکده و گروه فلسفه بود و او بود که مرا قانع کرد به ادامه حیات! بدون اینکه رازش را بدانم. آشناییم  و ارتباطم با او را در یلدا بازی نوشته ام و تکرارش نمی کنم  . اما آرامش این بزرگوار و جاذبه ای که داشت همچنان با من است و از معدود کسانی است که او را به معنای واقعی کلمه برگردنم حق استادی دارد. اگر چه یکبار به توصیه اش بر خلاف میلم گوش نکردم؛برای فوق لیسانس وقتی شنید که رشته ام را می خواهم عوض کنم خیلی اصرار کرد که فلسفه را ادامه بدهم اما این دنیا بود که مرا به سمت خود می کشید و ارتباط رشته جدید با درآمد بیشتر برایم مهم بود اگر چه بعد ها فهمیدم که اشتباه کرده ام. لذت تلمذ در کلاس  دکتر مصلح  هنوز با من است و مهر پدری اش را فراموش نمی کنم…حالا که صحبت دانشکده شد حیف است که یاد نکنم از دکتر دادبه  و دکتر یثربی و…

9- هنوز وارد زندگی ام نشده است.

10-هنوز وارد زندگی ام نشده است و جایشان را خالی می گذارم برای زمانی که آمدند.

کسانی را که من دعوت می کنم: دکتر محدرضا ترکی ، مرتضی قاسمی ، اکبر یاغی تبار  ، پوریا سوری  و پریا کشفی .البته تاکید می کنم که هیچکدام از عزیزان اجباری به نوشتن ندارند و من هم انتظاری ندارم .کاملاً آزادانه تصمیم بگیرند بنویسند یا ننویسند.

این هم لینک کسانی که تا به حال بازی کرده اند: رضا سیرجانی ، زهرا باقری شاد